**غـريـبه غــم مــخور مـن هـم غــريبـم**
>><< خــیلی وقته انتظار ... پا گذاشته رو دلـــم >><<
غربت را نبايد در الفباي شهر غريب جستجو كرد عیبی نداره باشه عیبی نداره گلم عیبی نداره ای کاش عیبی نداره میرم عیبی نداره احساس گوش کن به گریه م خدا عیبی نداره ظالم عیبی نداره بازم عیبی نداره باشه عیبی نداره گلم عیبی نداره ای کاش عیبی نداره میرم عیبی نداره احساس گوش کن به گریه م خدا عیبی نداره ظالم عیبی نداره بازم دیدی بی خبر گذاشت و رفت سفر ***** گفت بذار بمونه چشم اون به در دیدی افتاد اسم من سر زبون ***** همشون گفتن به اون نامهربون دیدی که دعاها مستجاب نشد ***** آخرم دلش واسم کباب نشد دیدی لااقل نزد به پنجره ***** که بهم خبر بده میخواد بره دیدی رفت بدون هیچ سر و صدا ***** ولی من سپردمش دست خدا دیدی بی خداحافظی روونه شد ***** دل من وقتی شنید دیوونه شد دیدی با دل اینو در میون نذاشت ***** رفت و از خاطره ها نشون نذاشت دیدی آخرش منو تنها گذاشت ***** تشنه رو تو حسرت دریا گذاشت یعنی رفته اونجا آشیان کنه ***** یا میخواست منو امتحان کنه دیدی اون حتی نگفت کجا میره ***** چه بده رسمای روزگار ما دیدی خواستمش ولی منو نخواست ***** اینم از بازی دنیای ماست حالا چند روزیه که بدون اون ***** چشم من خیره شده به آسمون امون از عاشقیای چند روزه ***** که فقط یکی تو شعرش میسوزه چه کنم خدا پشیمونش کنه ***** یا که مثل من پریشونش کنه رفت و دیگه نمیاد به شهر ما ***** بهتره بسپرمش دست خدا هرکی جداکردتوروازمن، الهی غصه بگیره توی تنهایی وغربت، بی کس وبی یار بمیره من سنگ که نيستم فراموش کنم آرام بايستم فراموش کنم خنديدنمان مي رود از ياد ولي من با تو گريستم فراموش کنم؟ ««خیلی سخته»» خیلی سخته باشی و انگار نباشی دیگه فرقی واسه من نداشته باشی خیلی سخته توی فلب سرد و سنگین دیگه جایی واسه من نذاشته باشی خیلی سخته تورو داشتن بی تو بودن سهم من نبود از این عشق خنده ی رقیبو دیدن خیلی سخته مهربونم با بدی های تو ساختن هنوزم برام عزیزی زندگی را با تو باختم سخته برای یک بار بودن از رو اجبار باشه و این بودنش انگاره نه انگار عشقی که تارو پودش وصل تن غریبه نمیشه جون بگیره باید بمیره و بس باید بمیره و بس . ای پرنده مهاجر . ای پر از شهوت رفتن می نویسم برای مجید ونازنین برای دو بی وفا : گناهت را نميبخشم! تو را با دیگری ديدم که گرم گفتگو بودی با او آهسته ميرفتی سراپا محو او بودی صدايت کردمو بر من چو بيگانه نگه کردی شکستی عهد ديرينه گنه کردی گنه کردی گناهت را نميبخشم! چه شبها را که من تنها به ياد تو سحر کردم چه عمری را که بيهوده به پای تو هدر کردم گناهت را نميبخشم! همين بود آن وفايی را که ميگفتی همين بود آن صفايی را که ميگفتی تو که خود اين چنين بودی چرا روزم سيه کردی سيه کردی سيه کردی..... گنه کردی گنه کردی....... 
میرم که راهت وا شه
میرم که تا بهت ثابت شه
نبودی عاشق
میرم که شاید باید
نمونه پیشم سایه ت
حیف که دلت از سنگه
واسه دلم جا تنگه
اما بدون من بی تو
داغون میشم میمیرم
اشکام دارن میریزن
همینو دلت می خواست؟
بمونم اینجا تنها
بسوزم پای غم ها
تنها غریب بی مونس
چه جوری دلت تونس؟
خوبیت به من نمیاد
من از تو نمیبازم
میرم که راهت وا شه
میرم که تا بهت ثابت شه
نبودی عاشق
میرم که شاید باید
نمونه پیشم سایه ت
حیف که دلت از سنگه
واسه دلم جا تنگه
اما بدون من بی تو
داغون میشم میمیرم
اشکام دارن میریزن
همینو دلت می خواست؟
بمونم اینجا تنها
بسوزم پای غم ها
تنها غریب بی مونس
چه جوری دلت تونس؟
خوبیت به من نمیاد
من از تو نمیبازم
فاصله قدر یه دنیاست . بین دنیای تو با من
تو رفیق شاپرکها . من تو فکر گله مونم
تو پی عطر گل سرخ . من به یاد بوی نونم
دنیای تو بی نهایت . همه جاش مهمونی نور
دنیای من یه کف دست . روی سقف سرد یک گور
من دارم تو نغم شب جون میکنم
تو داری از پریا قصه میگی
من توی پیله وحشت میپوسم
واسم از خنده چرا قصه میگی
واسم از خنده چرا قصه میگی
کوچه پسکوچه خاکی
ساقه های ترد خسته
آدمهای روستایی با پاهای پینه بسته
پیش تو یه عکس تازه است
واسه آلبوم قدیمی
یا شنیدن یه قصه
توی یک دل صمیمی
برای من زندگیمه
پر وسوسه . پر غم
یا مثل نفس کشیدن . پر لذت دمادم
من دارم تو نغم شب جون میکنم
تو داری از پریا قصه میگی
من توی پیله وحشت میپوسم
واسم از خنده چرا قصه میگی
واسم از خنده چرا قصه میگی
ای پرنده مهاجر . ای همه شوق پریدن
خستگی یه کوله باره . روی رخوت تن من
مثل یک پلنگ زهمی . پر وحشت نگاهم
برای وسوسه خاک . سایه ای کو سر راهم
نمیخوام مثل یه سایه زیر پاها زنده باشم
مثل چتر خورشید میخوام روی برج دنیا باشم
من دارم تو نغم شب جون میکنم
تو داری از پریا قصه میگی
من توی پیله وحشت میپوسم
واسم از خنده چرا قصه میگی
واسم از خنده چرا قصه میگی
| Design By : ParsSkin.Com |
نام: آواره
شهرت:سرگردان
نام پدر:کوه رنج
نام مادر:غمخوار
مدت زندگی: 19برگ خزان
شماره شناسنامه:شماره ناتمام
جرم:به دنیا آمدن
محکومیت:زندگی کردن
صدایم:آه...
فریادم:سکوت
عشقم:غم
کوله بارم:حسرت
هدفم:نامعلوم
نورم:شمع
دلم:غریب
یارم:تنهایی
آرزوهایم:...
آزادیم:مرگ
وفات:به دنیا آمدن
محل محکومیت:ایران
شماره تلفن:00000000
آدرس :تهران - چهارراه غم - خیابان ماتم - کوچه مصیبت - پلاک نفرت - منزل آواره سرگردان
مي خواهم به زودي ببينمت . کنار چهار راه دلتنگي.خيابان تنهايي . پلاک محبت . يادت باشد .
من ساعت دلتنگي . يک ربع مانده به دلهره منتظرت هستم!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
من؟
من همانم ....
همان که سالهاست
لحظه های سبز کودکی را تجربه می کند .
من ؟
من همانم ....
همان که سالهاست
از لحظه های خالی از حضور روشن تو می گوید ،
می خواند ، می نویسد ... و می گرید.
من ؟
من همانم ....
همان که سالهاست دیگر به کوچه همیشگی میعادگاه اقاقی و نسترن ،
کوچه همیشگی چادر سفید و اسباب بازی ،
کوچه همیشگی عروسک و آیینه
و کوچه همیشگی خیس از ترنم باران پا نگذاشته است .
من ؟
من همانم ....
همان که هر گاه باران می آید چترش را می بندد
و به سادگی یک پرنده خیس از ترنم غزل وار باران
به کوچه پیچک پوش دلش سر می زند .
و تو ...
راستی من برای که دارم از کوچه پیچک پوش دلم می گویم ؟
تو کیستی ؟
همجنسی از تبار باران ؟
یا همنفسی از همین آواره های این شهر بزرگ دود و نان حلال ؟
تو را می شناسم .
آری تو را می شناسم .
شبی خسته ، از همین کوچه می گذشتی ...
یادم هست : باران می آمد و من که مثل هر شب رؤیاها ،
تنها به دیدار کوچهء بن بست دلم آمده بودم تو را دیدم .
خسته می رفتی و من ...
من نگاهت می کردم .
باور کن به سادگی نگاه یک پرنده که از بالای آسمان به این زمین و انسانهایش نگریسته باشد... فقط نگاهت می کردم .
من مثل همیشه بی چتر ....
بی سرپناه ....
مثل تمام پرنده های این شهر بی پرنده ، آواره .....
تنها می رفتم .
می رفتم تا به دنبال دفتر گمشده در خاطرات کودکی
و تصمیم کبری که زیر همان درخت اقاقی همسایه جا مانده بود ، بگردم .
می رفتم تا آنسوی دیوار ،
آنسوی همین کوچه پیچک پوش ،
آنسوی خاطرات کودکی ،
می رفتم تا آنسوی حضور تو ....
می رفتم تا سراغ از نشانی تازه تو بگیرم ....
نه !
می رفتم تا خودم را دوباره بیابم ... .
آخر نمی دانی .
نه ! تو نمی دانی که من سالهاست خودم را گم کرده ام .
تو نمی دانی که از آن روزی که بار از این کوچه خالی از فریاد های کودکانه بستی و رفتی من خودم را گم کردم .
تو نمی دانی که دیگر سالهاست فقط به خاطر این به این کوچه خالی نمی آیم که می ترسم خودم را پیدا کنم !
بگذار از اول دوره کنیم !
تو از کوچه خالی از اقاقی و پرنده رفتی ....
و من دیگر هیچ نمی دانم . همین !
می ترسم ...
میترسم خودم را در گوشه ای از همین کوچه " تنها " پیدا کنم .
میترسم خودم را در حال سنگ زدن به تمام پرنده هایی که نیستند ،
در حال سنگ زدن به این زندگی مرداب وار ،
در حال سنگ زدن به شاعرانی از تبار دیوانه ها پیدا کنم . بگذار راستش را بگویم ...
می ترسم خودم را " بدون تو" پیدا کنم .
حالا دوباره آمده ای که چه ؟
نگو مرا نشناختی که تو را بهتر از خود می شناسم .
دوباره آمده ای که تنها ماندنم را به یادم بیاوری ؟
می دانم که رفته ای
و حالا پس از سالها خسته از تلاطم نگاههای غریب برگشتی .
می دانم که تو هم مثل من طاقت نگاههای نا آشناترینان با تبار شاعران دیوانه را نداری .
می دانم که در تمام این مدت با تمام رؤیاهایم همراه بوده ای اما ....
اما حالا دیگر دیر است .
دیر آمدی ای زود از دست رفته !
حالا دیگر سالهاست که هر قدر تلاش می کنم
دیگر نمی توانم دیوار پیچک پوش را که با رفتنت ریخت دوباره از نو بسازم .
خودت ببین !
حالا دیگر سالهاست که شعرهایم بی قافیه و ردیف شده اند .
حالا تو از من بی قافیه چه می خواهی ؟!
دیر آمدی ای زود از دست رفته .... دیر آمدی .
حالا دیگر من ....
من همانم ....
همان که سالهای بی تو را تحمل کرد و سالهای با تو را توان تحمل ندارد
یلدا
20 ساله
تهران...
به یاد روزهای گذشته
به یاد ارمغان
دختری از جنوب ایران
